26. Mart 2009. 20:00

KONCERT

Camille Seint-Saёns rođen u Parizu 1835 godine. Bilo mu je svega četiri godine kada mu je objavljena prva klavirska kompozicija. Sa deset ima svoj prvi klavirski koncert, u šesnaestoj je napisao svoju prvu simfoniju, a svoj veliki prvi uspjeh ostvaruje dvije godine poslije sa drugom simfonijom. Kompozitori i kritičari, njegovi suvremenici, našli su se očaranim ljepotom napisanog djela. O iznenađenju i fascinaciji koju je postigao, možda, najbolje govore riječi Hectora Berlioza; “Zna sve, nedostaje mu samo neiskustvo.”
Imao je bogatu karijeru pijaniste, orguljaša, kompozitora i dirigenta. Pred kraj života žestoko se opirao novinama koje su u muziku uvodili Debussy i Richard Strauss. Umro je u Alžiru 1921.

Saint-Saens je pripadao neoklasičnoj školi, od velikog broja djela koje je komponovao danas se najviše izvode; Karneval životinja, Danse macabre, opera Samson i Dalila, Havanaise, Treća simfonija i Introduction & Rondo Capricioso koji je na večerašnjem programu.

The Introduction and Rondo capriccioso, Op. 28 ( komponovan 1863), predstavlja jedno od genijalnih djela izašlih iz pera Saint-Saens-a. Napisao ga je za prijatelja, violinskog virtuoza Pabla de Sarasatea koji je čestim izvođenjem ovog djela osigurao ogromnu popularnost koje ovo djelo ima i danas.

Kao što se može i očekivati iz samog naslova ovog djela ono počinje sporo postepeno razvijajući živopisnu temu. Sa ulaskom violine može se osjetiti prizvuk španskih melodija. Uvod u završnicu daje oboa, a briljantni kraj kojima Seint-Sains ističe zadivljujuću tehniku Pabla de Sarasatea, pripada violini.

Edward Elgar, rođen je 1857. godine, svoju prvu poduku iz klavira i violine primio je kada mu je bilo osam godina. Kako mu je otac imao malu radnju u kojoj su se prodavale partiture svoju muzičko-teorijsku izobrazbu je sticao tako što je sam isčitavao i analizirao materijal koji bi mu se našao pod rukama.
Tek u 42-goj godini ostvaruje svoj prvi pravi i veliki uspjeh sa “Enigma Variations.” Ostalo je zabilježeno da je Elgar kompozitor koji se intezivno koristio novom tehnologijom i snimao svoja djela na nosačima zvuka. Jedna od posljednjih snimaka bila je 1932 sa mladim američkim violinistom, tada šesnaestogodišnjim Yehudijem Menuhinom. Edward Elgar umro je 1933. godine.

Koncert za violoncelo i orkestar Op. 85 pretstavlja jedno od posljednjih velikih djela ovog kompozitora. Napisao ga je 1919 u svojoj kući za odmor u Sasexu. Istoj onoj kući u kojoj je godinu dana ranije mogao čuti zvuk artiljerije koja je preko kanala dolazila sa bojišnica kontitnentalne Evrope. Njegovom oporavku u Sasexu je prethodila operacija koja je u njegovim godina bila izuzetno rizična. Čim se probudio iz narkoze zatražio je papir i olovku i napisao prve taktove ovog koncerta. Za razliku od vedrih tema prisutnim u njegovim ranijim djelima ovaj koncert je bio prožet tjeskobom i beznađem, uzrokovanim ratom i poimanjem vlastite smrtnosti.

Koncert počinje dramatičnim solom za cello praćenu kratkom kadenzom, potom viole interpretiraju glavnu temu koju prepušta cellu uz snazniju i bolniju interpretaciju. Prelaz u drugi stav je bez pause. Treći stav je ispunjen nostalgičnim osjećajima. Četvrti je uzvišen i dostojanstven sa glavnom temom koja posljednjim akordima zatvara ovo djelo.

Robert Schumann je njemački kompozitor rođen 1810. godine. Nadao se da će postati veliki klavirski virtuoz, povreda ruke ga je natjerala da svoju energiju usmjeri na komponovanje. Njegov rad će mu osigurati mjesto jednog od najvećih predstavnika romantizma u muzici. Sve što je napisao do 1840. bilo je isključivo napisano za klavir. Nakon toga je napisao veliki broj djela za glas i klavir, četiri simfonije, jednu operu i veliki broj orkestralnih i horskih djela.
Edward Elgar je za Schumanna rekao “On, Schumann, je moj ideal”.

Pred kraj svog života počeli su mu se pričinjavati glasovi a s vremenom sve mračniji. Ovi glasovi se mogu čuti i osjetiti u njegovim poznim djelima.

Posljednje godine njegova života proveo je u umobolnici po vlastitom zahtjevu. Danas se vjeruje da su svi njegovi simptomi bili uzrokovani trovanjem živom koja je u to vrijeme važila kao lijek. Robert Schumann umro je u ljeto 1856. godine.

Simfonija No. 3 u Es-Dur "Rhenish", napisana je 1950 godine i poznata je pod nadimkom “Schumannova”. Ovo je Schumannova najvedrija i najoptimističnija simfonija. Od samoga početka je želio komponovati simfoniju koja će biti popularna i imati efekta među širokom publikom. Slušajući ovu simfoniju može se prepoznati dosta popularnih i folklornih elemenata koji su doprinjeli velikom uspijehu ovog djela.

Simfonija se otvara snažno, dosta slično fanfarama. Drugi stav je rustikalan i sličan menuetu. Treći stav je više lirskog karaktera i čini se kao intermezzo između drugog i četvrtog stava. Četvrti je dostojanstven, a sa petim stavom se vraća u vedro i poletno raspoloženje prvog stava koje vodi ka blistavom završetku.

Toshihiro YONEZU, dirigent

Rođen je 1972. godine u Aichi, Japan. Diplomirao je i magistrirao na Aichi univerzitetu na odsjeku za muziku, gdje je pored muzičkog obrazovanja studirao i klavir. Nastavio je svoje studije orkestarskog dirigovanja na prestižnom Koledžu za muziku u Tokiju sa profesorima Jun-ichi Hirokami, Kazue Kamiya, Yuji Yuasa i Daisuke Soga.
Učestvovao je na brojnim kursevima za dirigovanje širom Evrope uključujući internacionalni „Musica Riva Festival“ 2002. i 2003. godine u Italiji, internacionalnu ljetnu akademiju „PRAG-WIEN-BUDAPEST“ 2004. godine u Austriji i Internacionalnu akademiju za dirigovanje u Portorožu 2005. godine.

Dobitnik je medalje časti i Bruno Walter Nagrade za najboljeg dirigenta na međunarodnom takmičenju za dirigovanje, Lugano 2008.
Svoj prvi debi u Evropi imao je na posebnom koncertu sa programom Mocartovih djela u izvedbi Slovenačke filharmonije. Odmah poslije ostvarenog uspjeha, Yonezu je izabran za dirigenta na koncertu čiji je domaćin bila ambasada SAD u Ljubljani, a čiji program je uključio i koncert David Hardya, prvog čelistu Nacionalnog simfonijskog orkestra Washington. U februaru 2008. godine Yonezu diriguje Slovenačkom filharmonijom na Internacionalnom festivalu Sarajevska zima.
Po preporuci Georga Pehlivaniana Toshihiro Yonezu je od septembra 2006. godine imenovan za asistenta muzičkog direktora Slovenačke filharmonije.

Đana KAHRIMAN, violina

Rođena je 1989. godine u Dubrovniku. Učenje violine započela je sa sedam godina u Umjetničkoj školi Luke Sorkočević u klasi prof. Ivančice Kalanj. Studentica je treće godine na Muzičkoj akademiji u Zagrebu u klasi prof. Leonida Sorokowa. Redovno učestvuje na brojnim takmičenjima i do sada je osvojila petnaest prvih i dvije druge nagrade (Regionalna i državna takmičenja; međunarodna takmičenja: Etide i skale u Zagrebu, Verdi note i Rodolfo Lipizer u
Italiji, Rudolf Matz u Dubrovniku, Beethoven takmičenje u Austriji, Wieniawski u Poljskoj). U oktobru prošle godine osvojila je prvu nagradu na Međunarodnom violinističkom takmičenju u Astani (Kazahstan) kao najmlađa u kategoriji do 28 godina.
Održala je brojne solističke nastupe, te nastupe uz pratnju orkestara:
Dubrovački simfonijski orkestar, Gradska glazba Dubrovnik, Sarajevska filharmonija, Varaždinski kamerni orkestar, Zagrebački solisti, Zagrebačka filharmonija, Simfonijski orkestar HRT, Zadarski kamerni orkestar i dr.
Brojni su nastupi u zemlji i inozemstvu u Sloveniji, Bosni i Hercegovini, Srbiji, Litvi, Francuskoj, Poljskoj, Italiji, Austriji, Liechtensteinu, Kazahstanu, SAD. Po izboru čitatelja Dubrovačkog vjesnika, izabrana je za osobu godine 2008. na području kulture u Dubrovačko-neretvanskoj županiji. mSudionica je brojnih muzičkih radionica i seminara pod vodstvom uglednih pedagoga kao što su Marina i Leonid Sorokow, C. Machintosh, G.Zhislin, Z. Bron, A. Vinnitzki.

Edevaldo MULLA, violončelo

Rođen je 1982. godine u Korci, Albanija. Violončelo je počeo sirati sa šest godina. Diplomirao je sa zlatnom medaljom 2004. godine na Akademiji za umjetnost u Tirani u klasi prof. Astrit Selite. Za vrijeme studija imao je brojne nastupe kao član nekoliko orkestara. Prvi solistički nastup imao je sa samo devet godina.
U svom rodnom gradu, juna 1999. godine, uspješno je održao svoj prvi recital. Oktobra 2003. godine pobjednik je Internacionalnog takmičenja „Pjesme planete Zemlje“, a slijedeće godine, na istom takmičenju, osvaja specijalnu nagradu.
Kao solista, najljepše iskustvo stiče kroz saradnju sa Akademskim orkestrom izvodeći Paganinijeve varijacije.
Nakon studija njegova solistička karijera se nastavlja, zajedno sa pedagoškom, na Konzervatoriju u Tirani. Učestvovao je na brojnim master časovima sarađujući sa Alain Menuir, Ammy Flamer, Christian Ivaldi i nastupao na brojnim festivalima moderne muzike u Albaniji, kao solista i član orkestra.
Trenutno je vođa violončela orkestra Sarajevske filharmonije.
 



Video

Sarajevska filharmonija promo spot 2013

Sarajevska filharmonija promo spot 2013

Fotogalerija

Anne Gastinel

Anne Gastinel

Audio

Prijava na newsletter

Unesite vašu e-mail adresu i pretplatite se na newsletter Sarajevske filharmonije.